Sam Deltour

2 januari 1985, met de helm op kroop hij uit de moederschoot. Buiten was het bitterkoud en enkele uren nadat hij zijn eerste kreten slaakte begon het hard te sneeuwen.

Hij was een onhandelbare peuter. Zijn moeder trok zich de haren uit het hoofd. Wat moest ze met zo'n koppige brok energie aanvangen? Ze stuurden hem naar een ervaringsgerichte Freinettschool, De Levensboom. Daar kon de kleine bengel zich naar hartelust uitleven. Geen boom was te hoog, geen plas te diep, geen textiel tegen hem opgewassen.

Al gauw ontwikkelde hij een passie voor duursporten, lopen, fietsen. Op jonge leeftijd raakte hij gepassioneerd door de koude streken op aarde, geïnspireerd door documentaires op National Geographic Channel en ijzige verhalen in stoffige boeken. Zijn spreekbeurten gingen over lang vergeten poolreizen. Hij sliep zonder lakens om zich reeds te harden tegen de koude.

Terwijl dromen over besneeuwde landschappen zijn hoofd vulden leefde hij zich uit in sporten. Run-Bike-Run, Survivalrun, kwarttriathlon, een bergmarathon, een solo trektocht door de Schotse Highlands laat in de herfst... Als het hem maar een uitdaging kon bieden. Steeds is hij op zoek naar de grenzen van het mogelijke.

Nadat hij zijn bachelor in de geneeskunde behaalt trekt hij de wijde wereld in, zijn droom als gids. Samen met Dries Jacobs belandt hij eerst in Italië en leert er de basis van het mushen. Die winter wordt hij Europees Kampioen Canicross purebreed in Duitsland. De zomer erop werkt hij zich samen met Dries op van hulpje in de kennel van Iditarodwinnaar Mitch Seavey tot gids en uiteindelijk trainer van het puppyteam. In 2008 behaalt hij als eerste Belg de eindmeet van de Iditarod. Hij haalt niet alleen de finish maar moest onderweg ook geen enkele viervoetige atleet naar huis sturen. Dat jaar was hij de enige musher om dit huzarenstukje te volbrengen en bovendien de eerste aspirant in de Iditarod geschiedenis.

Nadat hij het vierde jaar van zijn geneeskundestudies heeft afgelegd trok hij opnieuw noordwaarts. In het winterseizoen van 2009-2010 brengt hij 12 000 km door op de slee. Hij wordt de jongste menner om de twee grootste en meest prestigieuze sledehondenraces in één winter succesvol te beëindigen en sleept de "most improved musher"-award in de wacht na de Iditarod. Zijn prestaties draagt hij op aan alle mensen met MS in een project ism de MS-liga, race4MS.

Dixie Dansercoer vraagt hem of hij niet mee wil op zijn nieuwe expeditie. In de winter van 2011-2012 trekt hij met hem als eerste sterveling door Oost-Antarctica. Samen brengen ze 90 dagen door op de 3000 meter hoge, meedogenloze ijswoestijn met temperaturen tot -48°C. Ze leggen er 5013 kilometer af met grote vliegers en vestigen zo een nieuw wereldrecord voor de langste volstrekt autonome expeditie in de polaire streken. 

Met een ijzersterke wil, een grenzeloos vertrouwen in het goede en een eindeloos optimisme jaagt hij zijn passies in dit leven na.

Zijn levensmoto: Als je het pad van diepgewortelde levensdromen volgt is met motivatie en de wil de nodige offers te brengen niets onmogelijk.