Mushen

Het woord mushen komt van het Franse woord, marcher. Zo’n 150 a 200 jaar geleden trokken avontuurlijke Westerlingen de Noordelijke wildernis in. Ze maakten er kennis met de Inuït, de plaatselijke bevolking. Zij leefden samen met hun honden van de jacht en visvangst. De honden zorgden voor snel transport over het ijs en in het beboste binnenland. Franse pelsjagers gebruikten de honden om zich naar hun vallen en stroppen te verplaatsen. “March” werd door de Engelsen verbasterd tot “Mush”.

Sledehonden werden dé manier voor de mens om zich in het uitgestrekte, winterse Alaska te verplaatsen. Toen de verschillende goudkoortsen uitbraken op het einde van de 19de eeuw en het begin van de 20ste trokken honderdduizenden mensen met hun honden naar het Noorden. Voor velen eindigde het avontuur in mineur. De passie voor geld en rijkdom raakte snel bekoeld door het genadolze klimaat. Toch bleven velen verder dromen, verder zoeken. In het barre Alaska werden verschillende dorpjes gesticht, soms zelf volledige steden. Deze nederzettingen werden door de honden en hun menners van levensmiddelen en post voorzien.

Honderd jaar later is de sledehond als levensnoodzakelijk vervoersmiddel van het toneel verdwenen. Nu is de tijd gekomen om deze eeuwenoude band tussen mens en hond te eren.

Mushen als sport is iets heel bijzonders. De musher is coach, diëtist, masseur, strateeg, mechanicien en dokter. Mushen is een teamsport. Zowel mensen als honden verleggen er samen hun grenzen en groeien naar elkaar toe op een heel bijzondere wijze.

Tijdens deze 1600 kilometer lange wedstrijden wordt zowel mentaal als fysiek het uiterste van de menners gevraagd. Tijdens de Iditarod wordt er ongeveer 6 uur gelopen. Daarin worden ongeveer 90 km afgelegd. De honden laten hun ritme en cadans met elkaar versmelten terwijl de musher naast de slee loopt, met skistokken de slede vooruithelpt en af en toe wat peptalk of aanwijzingen geeft. Ondertussen levert hij zijn eigen eenzame strijd tegen de slaap. Na zes uur lopen wordt ongeveer 6 uur gerust. Hierin zorgt de musher ongeveer 4 uur voor zijn honden, stro neerleggen, eten geven, masseren, booties uitdoen, jasjes aandoen,... Zelf slaapt hij maximum twee uur.

Tijdens het verrichten van al die handelingen bepaal je de sfeer die er heerst. Honden pikken heel snel gevoelens op. Dit biedt de musher een behoorlijke uitdaging en verantwoordelijkheid. Je honden fungeren als een spiegel voor je gemoed, je karakter, je inconsequenties, je zwakheden.

In deze spiegel kijken is niet altijd makkelijk. Toch geeft het je nieuwe inzichten die je een rijker en gelukkiger mens kunnen maken. Niet alleen de honden fungeren als spiegel tijdens het mushen. Ook de natuur speelt een belangrijke rol. Zij test je, beproeft je. Ze is ongrijpbaar en onvoorspelbaar. Het ene moment ga je vol bewondering in haar op, het volgende rijt ze je aan stukken. Ze maakt je groot en tegelijk heel klein. Ze maakt je sterk en tegelijk heel nederig.

Deze ervaringen zijn uniek. Ze zijn niet te beschrijven. Je beleeft ze op je eentje en dit kan je egoïstisch noemen. Toch draag je deze ervaringen met je mee. Onbewust deel je ze met je omgeving. Onbewust proeven zij mee van die diepgaande momenten. Onbewust ga je bewuster leven, en gelukkiger.