Blogs

Binnenkort alle avonturen van het truckmushen. Nu al de foto's ;) 

Meer foto's op: http://www.facebook.com/album.php?aid=132618&id=518600457

Jaja, 't leven van een musher...

Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken die op het afscheidsfeestje aanwezig was. Ik heb er zelf echt van genoten. Herinneringen opgeslagen voor op de slee. Foto's van de avond kan je hier vinden.

2 oktober om 4u00 's nachts kwam ik hier aan in de kennel. 5 uur later was ik al honden aan het aanhaken en trok het bos in voor mijn eerste trainingsrun. De honden waren waanzinnig enthousiast. Eén en al energie en vuur. Hele goede training gehad. Team ziet er ontzettend goed uit!

Het vertrek nadert. 1 oktober neem ik de TGV richting Parijs, vandaar vertrekt het vliegtuig richting Salt-Lake city. Dan over Seattle richting Anchorage. Zo'n goede 24 uur later wacht de jetlag vrolijk op mij in Alaska.

Nu nog druk bezig met de laatste voorbereidingen.

Bon, ik ga mijn thermisch ondergoed alvast eens vanonder het stof halen.

Vrienden, familie, sympathisanten,

Het is MS-week. Ik weet nog goed dat de MS-liga vroeger een reclamespotje had op televisie. Ik moet 10 geweest zijn. Je zag een man lopen in het zand, in een cirkel, rond en rond, zijn spoor werd dieper en dieper, hij liep en liep maar raakte niet uit het zand. Integendeel, hij viel.

Het is 20u40, maandagavond. Geena Lisa begroet ons. We zitten met zijn allen voor de beeldbuis. Mijn familie, Dries zijn familie, Dieter, de cameraman en Lise, de regiseuse. Plots barsten we allemaal in lachen uit. Vanaf nu ga ik als Bram door het leven.

Dan begint de uitzending. De beelden stromen de woonkamer binnen en even lijk ik terug te keren in de tijd. Alle herinneringen komen zo levendig terug, de emoties, de inspanningen, de diepgaande momenten. Ik ben zelf enorm onder de indruk van de manier waarop Woestijnvis dit programma in elkaar heeft gestoken.

Jaja, we komen op tv. Voor zij die het nog niet wisten, maandagavond op één om 20u40. Ik ben zelf ontzettend benieuwd naar het resultaat. Ik weet dat ze heel hard hebben gewerkt om er een mooie uitzending van te maken. Dieter, de cameraman offerde er bijna zijn vingers voor op. Urenlang met je handen boven je hoofd in dunne handschoentjes miniscule knopjes bedienen is niet alles. Ook zij werden in ons moordende, slapeloze dagritme gedwongen. Ik denk dat ik ook bij Lise, de regiseuse wat walletjes onder de ogen kon ontdekken in Nome.

En zo valt alles langzaam op zijn plaats. Die kinderdromen die door de jaren heen konden rijpen en aan diepte winnen en nu met de dag meer en meer werkelijkheid worden. Ze zijn beiden aanwezig diep in mij, dat kind en de jongvolwassene.